JIU-JITSU

GESCHIEDENIS

Jiu-Jitu is een van de oudste vechtvaardigheden die door de Japanse Samurai werd gebruikt. Het is geen sport maar een krijgskunst; het heeft een langere geschiedenis dan sport. Pas in de 18e eeuw kreeg het de naam Jiu-Jitsu.

Jiu-Jitsu wordt vaak, ten onrechte overigens, gezien als ongewapend vechten tegen al of niet gewapende tegenstanders. Hoewel Jiu-Jitsu inderdaad het ongewapend vechten benadrukt, begeeft het zich ook op het terrein van de kleinere wapens, die ook op grote wapens kunnen worden betrokken.
Yawara - Judo Leerdam
Het kan dus worden gedefinieerd als een gewapende of ongewapende vechtvorm die kan worden aangewend tegen al of niet gewapende tegenstanders.

Jiu-Jitsu is een secondair systeem van de Bugei ( Japanse krijgskunst ), een gevechtsmethode die de techniek van de zwaardvechter aanvulde. Ook Ken-Jutsu had bepaalde technieken van ongewapend vechten ontwikkeld voordat dit onder de gemeenschappelijke noemer Jiu-Jitsu werd gebracht. Het is altijd een krijgskunst geweest waarbij alles mocht.

Het Jiu-Jitsu kent methodes om te schoppen, stoten, werpen, wurgen, klemmen en controleren. Daarnaast kent het het gebruik van bepaalde wapens en manieren om een vijand vast te binden.

De belangrijkste traditionele Jiu-Jitsu scholen zijn de Sho sho ryu , Take uchi ryu, Daito ryu en de Yagyu shingan ryu, er zijn nu nog 45 oude Jiu-Jitsu scholen in Japan.
Bindende regels kwamen pas veel later, toen de krijgsvorm was gedegenereerd tot een esthetische vorm ( Jiu-Jitsu ).

In het westen wordt deze stroming ‘Jiu jitsu-Do’ genoemd, een moderne vechtsport met wedstrijden en beoefeningswijzen zoals het Judo. Deze stroming, is de vorm die geen wezenlijk onderdeel is van de vele wapensystemen binnen de Japanse krijgskunst en het benadert het gevecht van man tegen man zonder met dergelijke realiteiten rekening te houden. Als zodanig heeft het esthetische Jiu-Jitsu do geen binding met de diverse wapensystemen.

Jiu-Jitsu bij Budoschool Shuhari is afgeleid van de Daito Ryu.